Muzeum Wsi Łowickiej - Skansen w Maurzycach.

Autor: 

kazet-kz

Skansen znajduje się ok. 8 km od Łowicza, przy drodze Warszawa-Poznań. Już w latach 70-tych zaczęto gromadzić pamiątki ludowe, aby około roku 1985 udostępnić zwiedzającym. W skansenie znajduje się około 40 obiektów, które podzielono według układu przestrzennego starej i nowej wsi. Stara wieś zwana owalnicą posiadała charakterystyczny plac w centralnym miejscu. Jej pochodzenie datuje się do roku 1850. Natomiast nowa wieś zwana potocznie ulicówką występowała na tych terenach od drugiej połowy XIX wieku. Wedle tego podziału usytuowano budynki mieszkalne, zagrody oraz ich wyposażenie co wpłynęło korzystnie dla uzyskania różnych okresów ich pochodzenia.

Głównym budulcem łowickich budynków wiejskich do połowy XIX wieku było praktycznie tylko drewno, czasem kamień. Na początku XX wieku kamień i cegły. Prawie każda chałupa składała się z dwóch części. Pierwsza przeznaczona do użytku codziennego i pracy oraz druga zwana świąteczną. Do wystroju części świątecznej zwracano szczególną uwagę. Pod oknem stała ława z oparciem, naprzeciw drzwi stolik spełniający rolę ołtarzyka, była także skrzynia z wymalowanymi kompozycjami kwiatowymi. W eksponowanym miejscu znajdowało się również łóżko z kraciastym przykryciem.

Mimo, iż łóżko stanowiło raczej element dekoracyjny to ważnym jego elementem była wielkość pierzyny i poduch. Ustawiano także wysokie kopce z poduszek czasami pod sam sufit, co niewątpliwie stanowiło o bogactwie gospodarza. Ważnym elementem tej izby był także kredens, który pokryty był płaskorzeźbami, bądź malowidłami kwiatowymi.

Ozdobą łowickich chałup stały się kolorowe wycinanki, które umieszczane były na ścianach, kaflach piecowych, a także ramach obrazów. Bardzo charakterystycznym elementem stały się wieszane u sufitu na środku pomieszczenia bajeczne pająki. Z innych ozdób zaliczyć można także prostokątne wycinanki zwane kodrami, kolorowe tasiemki rozmieszczone pomiędzy pająkiem, a skrajem sufitu, okrągłe gwiazdy, a także podwójne kolorowe paski wieszane pionowo.

Dopełnieniem architektury w gospodarstwach są studnie, przydrożne kapliczki. Nie brakuje także budynków związanych z wiejskim rzemiosłem, a więc mamy kuźnię i wiatrak typu koźlak z końca XIX wieku (przeniesiony ze Świeryża i częściowo zrekonstruowany).
Pierwszym budynkiem po przekroczeniu progów skansenu jest szkoła z okresu międzywojennego z częścią mieszkalną dla nauczyciela. Choć samo wnętrze przystosowano do tego okresu to sama chałupa jest XIX-wieczna, szerokofrontowa ze wsi Złaków Borowy. Znajdują się tu także miejsca poświęcone straży pożarnej. Pod ruchomym, przesuwanym daszkiem spoczywającym na drewnianych słupkach (bróg) prezentowana jest wystawa sprzętu pożarniczego. Obok brogu kamienno-ceglana strażnica ze Złakowa Borowego (rekonstrukcja). Jak przystało na skansen nie może zabraknąć również karczmy, którą stanowi szalowany budynek mieszkalny z końca XIX wieku, a przeniesiony w to miejsce ze wsi Bogoria. Najcenniejszym obiektem znajdującym się w Muzeum Wsi Łowickiej jest drewniany kościół z 1758 roku przeniesiony z miejscowości Wysokienic.